De onzichtbaarheid van de jongeren

zondag, 08 april 2012

Reacties3

De studiefinanciering verdwijnt, vaste contracten zijn uit, het is last in first out bij de overheid, de jeugdwerkloosheid loopt op, de huizenmarkt loopt vast, en jongeren krijgen de rekening gepresenteerd van een onbetaalbaar pensioenstelsel. Waar blijven de jongeren nu de verzorgingsstaat waarin zij opgroeiden onder hun ogen aan het afbrokkelen is en de erfenis voornamelijk lijkt te zullen bestaan uit lasten, in plaats van lusten?

Een vaak geopperde verklaring voor de onzichtbaarheid van de jongere generatie is dat het collectief van de verzorgingsstaat plaats heeft gemaakt voor het ieder voor zich van het individualisme. Maar dat is zeker niet de hele verklaring. Er zijn talloze maatschappelijke initiatieven, van eco webwinkels tot Occupy. Het barst van de jonge ondernemers, het barst van de platforms, het barst van de plannen. Er is dus wel degelijk sprake van maatschappelijke betrokkenheid onder jongeren.

Maar jongeren denken projectmatig en resultaatgericht. En ja, dan voel je je niet direct erg thuis in de politiek. Politiek is een vaag proces van compromissen en eindeloze vergaderingen. Resultaat laat eindeloos op zich wachten. Jongeren verenigen zich niet, de politieke weerklank ontbreekt. En als ze wel politiek actief zijn, worden ze geïncorporeerd of monddood gemaakt. Politiek is een proces, geen project.

De jongeren die zich van de politiek hebben afgewend doen mooie dingen. Maar op dat niveau bereik je geen landelijke veranderingen, maak je geen wetten, verandert er (te) weinig. Zolang jongeren de politiek mijden zullen er over hun hoofden beslissingen worden genomen en ligt hun toekomst in handen van anderen.